عبارت را در

سختي هاي هنگام جان دادن چه حكمتي دارد؟

الإمامُ الكاظمُ عليه‏السلام

لَمّا دَخَلَ على رجُلٍ قـد غَرِقَ فـي سَكَراتِ المَوتِ : المَوتُ هُو المَصْفاةُ يُصَفّي المؤمنينَ مِن ذُنوبهِم فيكونُ آخِرُ ألَمٍ يُصيبُهُم كَفّارَةَ آخِرِ وِزرٍ بَقِيَ علَيهِم ، ويُصَفّي الكافِرينَ مِن حَسَناتِهِم فيكونُ آخِرَ لَذّةٍ أو راحَةٍ تَلحَقُهُم ، وهُو آخِرُ ثَوابِ حسَنَةٍ تكونُ لَهُم ... .

امام كاظم عليه‏السلام

- هـنگامى كـه نزد مردى رفت كه در سكرات مرگ فرو رفته بود- : مرگ صافى‏اى است كه مؤمنان را از گناهانشان صاف مى‏كند و آخرين دردى است كه به عنوان كفّاره آخرين گناهى كه در وجودشان مى‏باشد به آنها مى‏رسد و كافران را نيز از حسناتشان صاف مى‏سازد و آخرين خوشى يا آسايشى است كه به عنوان آخرين پاداش حسنه‏اى كه دارند ، به ايشان مى‏رسد ... .