عبارت را در

اين ويژگى‏ها

رسول اللّه‏ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله :

لِلدّاخِلِ فِي المَسجِدِ عَشرُ خِصالٍ : أوَّلُها أن يَتَعاهَدَ خُفَّيهِ أونَعلَيهِ ، وأن يَبدَأَ بِرِجلِهِ اليُمنى ، وإذا دَخَلَ يَقولُ : «بِسمِ اللّه‏ِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ ، بِسمِ اللّه‏ِ وَالحَمدُ للّه‏ِِ وَالسَّلامُ عَلى رَسولِ اللّه‏ِ وَالمَلائِكَةِ ، اللّهُمَّ افتَح لَنا أبوابَ فَضلِكَ وأبوابَ رَحمَتِكَ إنَّكَ أنتَ الوَهّابُ» ، وأن يُسَلِّمَ عَلى أهلِ المَسجِدِ ، وأن يَقولَ إذا لَم يَكُن فِي المَسجِدِ أحَدٌ : «السَّلامُ عَلى عِبادِ اللّه‏ِ الصّالِحينَ ، أشهَدُ أن لا إلهَ إلَا اللّه‏ُ ، وأشهَدُ أنَّ مُحَمَّدا عَبدُهُ ورَسولُهُ» ، وألّا يَمُرَّ بَينَ يَدَيِ المُصَلّي ، وألّا يَدخُلَ إلّا بِوُضوءٍ ، وألّا يَعمَلَ فيهِ بِعَمَلِ الدُّنيا ، وألّا يَتَكَلَّمَ بِكَلامِ الدُّنيا ، وألّا يَخرُجَ حَتّى يُصَلِّيَ رَكعَتَينِ ، وأن يَقولَ إذا قامَ لِيَخرُجَ : سُبحانَكَ اللّهُمَّ وبِحَمدِكَ ، أشهَدُ أن لا إلهَ إلّا أنتَ أستَغفِرُكَ وأتوبُ إلَيكَ .

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله :

كسى كه وارد مسجد مى‏شود ، بايد ده ويژگى داشته باشد : نخست آن كه كفش و پاپوش خود را وارسى كند ؛ و اين كه با پاى راستْ آغاز كند ؛ و هنگامى كه وارد شد ، بگويد : «به نام خداوند مهرگستر مهربان . به نام خدا ، و ستايش ، ويژه اوست . و درود بر پيامبر خدا و فرشتگان ! خداوندا! درهاى فضل و درهاى رحمتت را به رويم بگشا ، كه همانا تو بسيار بخشنده‏اى» ؛ و اين كه بر حاضران در مسجد ، سلام كند و اگر كسى در مسجد نبود ، بگويد : «سلام بر بندگان شايسته خدا ! گواهى مى‏دهم كه خدايى جز اللّه‏ نيست و گواهى مى‏دهم كه محمّد ، بنده و فرستاده اوست» ؛ و اين كه از جلوى نمازگزارى نگذرد ؛ و بى‏وضو وارد نشود ؛ و كار دنيايى در آن نكند ؛ و سخن دنيايى به زبان نياورد ؛ و تا دو ركعت نماز نگزارده ، بيرون نرود ؛ و اين كه هنگام بيرون رفتن بگويد : «پروردگارا! تو پاكى و من ، تو را مى‏ستايم . گواهى مى‏دهم كه خدايى جز تو نيست . از تو آمرزش مى‏طلبم و به سوى تو باز مى‏گردم» .

------------------------------------------------------

جامع الأخبار :

كانَ رَسولُ اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله إذا دَخَلَ المَسجِدَ يَضَعُ رِجلَهُ اليُمنى ويَقولُ : «بِسمِ اللّه‏ِ وعَلَى اللّه‏ِ تَوَكَّلتُ ، ولا حَولَ ولا قُوَّةَ إلّا بِاللّه‏ِ» ، وإذا خَرَجَ يَضَعُ رِجلَهُ اليُسرى ويَقولُ : «بِسمِ اللّه‏ِ ، أعوذُ بِاللّه‏ِ مِنَ الشَّيطانِ الرَّجيمِ» . ثُمَّ قالَ :
يا عَلِيُّ ، مَن دَخَلَ المَسجِدَ وقالَ كَما قُلتُ ، تَقَبَّلَ اللّه‏ُ [صَلاتَهُ] وكَتَبَ لَهُ بِكُلِّ رَكعَةٍ صَلّاها فَضلَ مِئَةِ رَكعَةٍ ، فَإِذا خَرَجَ وقالَ مِثلَ ما قُلتُ ، غَفَرَ اللّه‏ُ لَهُ الذُّنوبَ ، ورَفَعَ لَهُ بِكُلِّ قَدَمٍ دَرَجَةً ، وكَتَبَ اللّه‏ُ لَهُ بِكُلِّ قَدَمٍ مِئَةَ حَسَنَةٍ .

جامع الأخبار :

پيامبر خدا ، هنگام ورود به مسجد ، نخستْ پاى راستش را مى‏گذاشت و مى‏گفت : «به نام خدا و با توكّل بر خدا . هيچ نيرو و قدرتى ، جز به خواست خداوند نيست» . و هنگام خارج شدن ، نخستْ پاى چپش را مى‏گذاشت و مى‏گفت : «به نام خدا . پناه مى‏برم به خدا ، از شيطان رانده شده!» .
سپس فرمود : «اى على! هر كه به مسجد در آيد و آنچه را گفتم ، بگويد ، خداوند [نمازش را ]مى‏پذيرد و براى او در برابر هر ركعتى كه نماز گزارده ، فضيلت صد ركعت را مى‏نويسد . پس اگر زمان بيرون رفتن نيز مانند آنچه گفتم ، بگويد ، خداوند ، گناهانش را مى‏بخشايد و در برابر هر گامى او را ، درجه‏اى بالا مى‏برد ، و نيز در برابر هر گام ، صد نيكى برايش مى‏نويسد» .

------------------------------------------------------

الإمام الباقر عليه ‏السلام :

إذا دَخَلتَ المَسجِدَ وأنتَ تُريدُ أن تَجلِسَ فَلا تَدخُلهُ إلّا طاهِرا ، وإذا دَخَلتَ فَاستَقبِلِ القِبلَةَ ، ثُمَّ ادعُ اللّه‏َ وَاسأَلهُ ، وسَلِّم حينَ تَدخُلُهُ ، وَاحمَدِ اللّه‏َ وصَلِّ عَلَى النَّبِيِّ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله .

امام باقر عليه ‏السلام :

هر گاه به قصد اين كه بنشينى ، وارد مسجد شدى ، جز پاكيزه ، وارد مشو . و هنگامى كه وارد شدى ، رو به قبله بِايست . سپس خدا را بخوان و از او بخواه . و زمان وارد شدن ، سلام كن و خدا را سپاس گو و بر پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله درود بفرست .

------------------------------------------------------

مصباح الشريعة ـ فيما نَسَبَهُ إلَى الإِمامِ الصّادِقِ عليه ‏السلام ـ :

إذا بَلَغتَ بابَ المَسجِدِ ، فَاعلَم أنَّكَ قَصَدتَ بابَ بَيتِ مَلِكٍ عَظيمٍ ، لا يَطَأُ بِساطَهُ إلَا المُطَهَّرونَ ، ولا يُؤذَنُ لِمُجالَسَتِهِ إلَا الصِّدّيقونَ ، وهَبِ القُدومَ إلى بِساطِ خِدمَةِ المَلِكِ هَيبَةَ المَلِكِ فَإِنَّكَ عَلى خَطَرٍ عَظيمٍ إن غَفَلتَ .
وَاعلَم أنَّهُ قادِرٌ عَلى ما يَشاءُ مِنَ العَدلِ وَالفَضلِ مَعَكَ وبِكَ ، فَإِن عَطَفَ عَلَيكَ بِرَحمَتِهِ وفَضلِهِ قَبِلَ مِنكَ يَسيرَ الطّاعَةِ وأجزَلَ لَكَ عَلَيها ثَوابا كَثيرا ، وإن طالَبَكَ بِاستِحقاقِهِ الصِّدقَ وَالإِخلاصَ عَدلاً بِكَ حَجَبَكَ ورَدَّ طاعَتَكَ وإن كَثُرَت ، وهُوَ فَعّالٌ لِما يُريدُ .
وَاعتَرِف بِعَجزِكَ وقُصورِكَ وتَقصيرِكَ وفَقرِكَ بَينَ يَدَيهِ ، فَإِنَّكَ قَد تَوَجَّهتَ لِلعِبادَةِ لَهُ وَالمُؤانَسَةِ بِهِ ، وَاعرِض أسرارَكَ عَلَيهِ ، وَليُعلَم أنَّهُ لا يَخفى عَلَيهِ أسرارُ الخَلائِقِ أجمَعينَ وعَلانِيَتُهُم . وكُن كَأَفقَرِ عِبادِهِ بَينَ يَدَيهِ ، وأخلِ قَلبَكَ عَن كُلِّ شاغِلٍ يَحجُبُكَ عَن رَبِّكَ ، فَإِنَّهُ لا يَقبَلُ إلَا الأطَهَرَ وَالأَخلَصَ .
وَانظُر مِن أيِّ ديوانٍ يَخرُجُ اسمُكَ ، فَإِن ذُقتَ مِن حَلاوَةِ مُناجاتِهِ ولَذيذِ مُخاطَباتِهِ ، وشَرِبتَ بِكَأسِ رَحمَتِهِ وكَراماتِهِ مِن حُسنِ إقبالِهِ وإجابَتِهِ ، فَقَد صَلَحتَ لِخِدمَتِهِ ، فَادخُل فَلَكَ الإِذنُ وَالأَمانُ ، والّا فَقِف وُقوفَ مُضطَرٍّ قَدِ انقَطَعَ عَنهُ الحِيَلُ ، وقَصَرَ عَنهُ الأَمَلُ ، وقُضِيَ الأَجَلُ ، فَإِذَا عَلِمَ اللّه‏ُ عَزَّوجَلَّ مِن قَلبِكَ صِدقَ الاِلتِجاءِ إلَيهِ ، نَظَرَ إلَيكَ بِعَينِ الرَّأفَةِ وَالرَّحمَةِ وَاللُّطفِ ووَفَّقَكَ لِما يُحِبُّ ويَرضى ، فَإِنَّهُ كَريمٌ يُحِبُّ الكَرامَةَ لِعِبادِهِ المُضطَرّينَ إلَيهِ ، المُحتَرِقينَ عَلى بابِهِ بِطَلَبِ مَرضاتِهِ ، قالَ اللّه‏ُ تَعالى : «أَمَّن يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ» .

مصباح الشريعة ـ در آنچه به امام صادق عليه ‏السلام نسبت داده است ـ :

هنگامى كه به در مسجد رسيدى ، بدان كه تو آهنگِ در خانه بزرگْ پادشاهى را كرده‏اى كه بر فرش او ، جز پاكيزه‏شدگان گام نمى‏زنند و براى همنشينى با او ، جز آنان كه رفتارشان ، گفتارشان را تصديق مى‏كند ، رخصت داده نمى‏شوند . از قدم گذاردن به عرصه خدمت‏گزارى به پادشاه ، ترسان باش ، همان گونه كه از خودِ پادشاه ترسانى ؛ چه اين كه اگر غفلت كنى ، در معرض خطر بزرگى خواهى بود .
و بدان كه او مى‏تواند ، به عدل يا به فضل ، هر آن گونه كه بخواهد ، با تو رفتار نمايد . پس اگر از سرِ رحمت و فزون‏بخشى خود با تو سر كند ، فرمانبَرى ناچيز تو را مى‏پذيرد و در برابرش به تو پاداشى بس بزرگ ، عطا مى‏كند ، و اگر در رفتارى عادلانه با تو ، فراخور استحقاق خود ، از تو راستى و اخلاص بخواهد ، در پس پرده پذيرش ، تو را وا مى‏نهد و اطاعتت را مردود مى‏سازد ، كه او هر چه بخواهد ، مى‏تواند انجام دهد .
به ناتوانى و كوتاهى و تقصير و نيز به فقر خود در پيشگاه او ، اعتراف كن ؛ زيرا تو به بندگى او و اُنس يافتن با وى ، روى آورده‏اى . رازهايت را به حضورش عرضه كن و بدان كه پنهان و آشكارِ هيچ يك از بندگان ، بر او پوشيده نيست . همچون نيازمندترينِ بندگانش ، در حضور او باش و خود را از هر دلْ‏مشغولى‏اى كه پرده‏اى ميان تو و پروردگارت باشد ، تهى ساز ؛ زيرا او جز پاك‏ترين و خالص‏ترين را نمى‏پذيرد .
و بنگر كه نام تو از كدام دفتر بيرون مى‏آيد . پس اگر از شيرينىِ مناجات با او و لذّت گفتگو با وى ، چيزى چشيدى و از جام رحمت و كرامت‏هايش ـ كه از نيكو روى كردن و اجابت كردنش سرچشمه مى‏گيرد ـ ، شربتى نوشيدى ، براى خدمت‏گزارى به او شايستگى يافته‏اى . پس داخل شو كه رخصت و امان يافته‏اى ، و در غيرِ حالت ياد شده ، همچون ناگزير بيچاره نااميد كه مرگش فرا رسيده ، همان جا درنگ كن ، كه اگر خداى عز و جل دريابد كه تو از سرِ راستى به او پناه آورده‏اى ، به ديده مهربانى و رحمت و لطف به تو خواهد نگريست و در راه آنچه دوست مى‏دارد و مى‏پسندد ، موفّقت خواهد كرد ؛ زيرا او ارجمندى است كه ارج نهادن به بندگانى را كه درماندگان پيشگاهش و دل‏سوختگان درگاهش در راه جلب خشنودى اويند ، دوست دارد . خداى متعال مى‏فرمايد : «يا كيست كه به درمانده ، آن گاه كه وى را مى‏خواند ، پاسخ دهد؟» .