عبارت را در

فضيلت ذكر و دعا در مسجد ، بويژه براى حاجت‏خواهى

«وَلَا تُبَـشِرُوهُنَّ وَأَنتُمْ عَـكِفُونَ فِى الْمَسَـجِدِ تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ فَلَا تَقْرَبُوهَا كَذَ لِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ ءَايَـتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ » . البقرة : 187 .

«در حالى كه در مساجد به اعتكاف پرداخته‏ايد، با زنان آميزش نكنيد . اين، حدود الهى است . پس به آن نزديك نشويد . خداوند ، اين‏چنين ، آيات خود را براى مردم روشن مى‏سازد ، باشد كه پروا پيشه كنند» .

------------------------------------------------------

مسند ابن حنبل عن أبي سعيد الخدري عن رسول اللّه‏ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله :

يَقولُ الرَّبُّ عز و جل : سَيَعلَمُ أهلُ الجَمعِ اليَومَ مَن أهلُ الكَرَمِ ؟ فَقيلَ : ومَن أهلُ الكَرَمِ يا رَسولَ اللّه‏ِ ؟ قالَ : أهلُ الذِّكرِ فِي المَساجِدِ .

مسند ابن حنبل ـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ :

پيامبر خدا فرمود : « پروردگار عز و جل مى‏فرمايد : "به زودى ، اهل محشر در مى‏يابند چه كسى شايسته بزرگوارى است"» .
گفته شد : چه كسى شايسته بزرگوارى است ، اى پيامبر خدا ؟
فرمود : «ذكرگويان در مساجد» .

------------------------------------------------------

سنن النسائي عن ابن عبّاس عن جويرية بنت الحارث :

إنَّ النَّبِيَّ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله مَرَّ عَلَيها و هِيَ فِي المَسجِدِ تَدعو ، ثُمَّ مَرَّ بِها قَريباً مِن نِصفِ النَّهارِ ، فَقالَ لَها : مازِلتِ عَلى حالِكِ! قالَت : نَعَم ، قالَ : ألا اُعَلِّمُكِ ؟ ـ يَعني كَلِماتٍ تَقولينَهُنَّ ـ : سُبحانَ اللّه‏ِ عَدَدَ خَلقِهِ سُبحانَ اللّه‏ِ عَدَدَ خَلقِهِ سُبحانَ اللّه‏ِ عَدَدَ خَلقِهِ ، سُبحانَ اللّه‏ِ رِضا نَفسِهِ سُبحانَ اللّه‏ِ رِضا نَفسِهِ سُبحانَ اللّه‏ِ رِضا نَفسِهِ ، سُبحانَ اللّه‏ِ زِنَةَ عَرشِهِ سُبحانَ اللّه‏ِ زِنَةَ عَرشِهِ سُبحانَ اللّه‏ِ زِنَةَ عَرشِهِ ، سُبحانَ اللّه‏ِ مِدادَ كَلِماتِهِ سُبحانَ اللّه‏ِ مِدادَ كَلِماتِهِ سُبحانَ اللّه‏ِ مِدادَ كَلِماتِهِ .

سنن النسائى ـ به نقل از ابن عبّاس ، از جويريه دختر حارث ـ :

پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله بر جويريه ، كه در مسجد در حال دعا بود ، گذشت . سپس دوباره در وسط روز بر او گذشت و به او فرمود : «همچنان در همان حال هستى؟» .
آن زن گفت : آرى .
پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود : آيا [جملاتى كه آنها را در اين حال بر زبان آورى ،] به تو نياموزم؟ [بگو :] « منزّه است خداوند ، به شمار آفريدگانش ! منزّه است خداوند ، به شمار آفريدگانش ! منزّه است خداوند ، به شمار آفريدگانش ! منزّه است خداوند ، آن اندازه كه خود مى‏پسندد ! منزّه است خداوند ، آن اندازه كه خود مى‏پسندد ! منزّه است خداوند ، آن اندازه كه خود مى‏پسندد ! منزّه است خداوند ، به سنگينىِ عرشش ! منزّه است خداوند ، به سنگينىِ عرشش ! منزّه است خداوند ، به سنگينى عرشش ! منزّه است خداوند ، به گستردگى كلماتش ! منزّه است خداوند ، به گستردگى كلماتش ! منزّه است خداوند ، به گستردگى كلماتش !» .

------------------------------------------------------

الإمام الصادق عليه ‏السلام :

جاءَ رَجُلٌ إلَى النَّبِيِّ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فَقالَ : مَن خَيرُ أهلِ المَسجِدِ؟ فَقالَ : أكثَرُهُم للّه‏ِِ ذِكرا .

امام صادق عليه ‏السلام :

مردى نزد پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله آمد و گفت : بهترينِ اهل مسجد ، كيست ؟
فرمود : «كسى كه بيشتر خدا را ياد كند» .

------------------------------------------------------

تاريخ بغداد عن جابر بن عبد اللّه‏ عن رسول اللّه‏ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله :

المَساجِدُ سوقٌ مِن أسواقِ الآخِرَةِ ، مَن دَخَلَها كانَ ضَيفَ اللّه‏ِ ، قِراهُ المَغفِرَةُ ، وتَحِيَّتُهُ الكَرامَةُ ، فَعَلَيكُم بِالرَّباحِ .
فَقيلَ : يا رَسولَ اللّه‏ِ ، ومَا الرَّباحُ؟ قالَ : الدُّعاءُ ، وَالرَّغبَةُ إلَى اللّه‏ِ تَعالى .

تاريخ بغداد ـ به نقل از جابر بن عبد اللّه‏ ـ :

پيامبر خدا فرمود : «مسجدها ، بازارى از بازارهاى آخرت‏اند . هر كس وارد آن شود ، ميهمان خداست . پذيرايى آن (مسجد) ، آمرزش است و درودش [به كسى كه وارد آن مى‏شود ، ]ارجمند داشتن است . پس براى سود جستن ، بكوشيد » .
گفته شد : اى پيامبر خدا! چه چيزى سودبخش است ؟
فرمود : «دعا و اشتياق داشتن به خداى متعال» .

------------------------------------------------------

سنن أبي داوود عن أبي سعيد الخدري :

دَخَلَ رَسولُ اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله ذاتَ يَومٍ المَسجِدَ فَإِذا هُوَ بِرَجُلٍ مِنَ الأَنصارِ يُقالُ لَهُ أبو اُمامَةَ ، فَقالَ : يا أبا اُمامَةَ ، ما لي أراكَ جالِساً فِي المَسجِدِ في غَيرِ وَقتِ الصَّلاةِ ؟ قالَ : هُمومٌ لَزِمَتني و دُيونٌ يا رَسولَ اللّه‏ِ ، قالَ : أفَلا اُعَلِّمُكَ كلاماً إذا أنتَ قُلتَهُ أذهَبَ اللّه‏ُ عَزَّوجَلَّ هَمُّكَ و قَضى عَنكَ دَينَكَ؟ قالَ : قُلتُ : بَلى يا رَسولَ اللّه‏ِ .
قالَ : قُل إذا أصبَحتَ وإذا أمسَيتَ : اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ مِنَ الهَمِّ وَ الحُزنِ ، و أعوذُ بِكَ مِنَ العَجزِ وَ الكَسَلِ ، و أعوذُ بِكَ مِنَ الجُبنِ وَ البُخلِ ، و أعوذُ بِكَ مِن غَلَبَةِ الدّينِ و قَهرِ الرِّجالِ .
قالَ : فَفَعَلتُ ذلِكَ ، فَأَذهَبَ اللّه‏ُ عَزَّوجَلَّ هَمّي ، و قَضى عَنّي دَيني .

سنن أبى داوود ـ به نقل از ابوسعيد خُدرى ـ :

روزى پيامبر خدا وارد مسجد شد و به مردى از انصار به نام ابو اُمامه برخورد . به وى فرمود : «اى ابو اُمامه! چه شده كه در غير وقت نماز ، در مسجد نشسته‏اى ؟» .
گفت : غصّه‏ها و قرض‏هايى كه گريبانم را گرفته است ، اى پيامبر خدا!
فرمود : «آيا به تو سخنى نياموزم كه اگر بگويى ، خداوند عز و جل ، غصّه را از تو دور مى‏سازد و بدهى تو را مى‏پردازد؟» .
ابو اُمامه مى‏گويد كه گفتم : آرى ، اى پيامبر خدا .
پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود : «هر صبح و شام بگو : "خداوندا! من از غم و اندوه ، از ناتوانى و سستى ، و از بُزدلى و تنگ‏چشمى ، و از غالب شدن قرض و سلطه مردم بر خود ، به تو پناه مى‏برم" » .
ابواُمامه مى‏گويد : آن‏چنان كردم و خداى عز و جل ، غم و غصّه مرا از ميان برد و قرض مرا پرداخت كرد .

------------------------------------------------------

الدعوات :

رُوِيَ أنَّ زَينَ العابِدينَ عليه ‏السلام مَرَّ بِرَجُلٍ و هُوَ قاعِدٌ عَلى بابِ رَجُلٍ ، فَقالَ لَهُ : ما يَقعُدُكَ عَلى بابِ هذَا المُترَفِ الجَبّارِ؟ فَقالَ : البَلاءُ ، قالَ : قُم فَاُرشِدَكَ إلى بابٍ خَيرٍ مِن بابِهِ ، و إلى رَبٍّ خَيرٍ لَكَ مِنهُ . فَأَخَذَ بِيَدِهِ حَتَّى انتَهى بِهِ إلَى المَسجِدِ ـ مَسجِدِ رَسولِ اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله ـ ثُمَّ قالَ :
اِستَقبِلِ القِبلَةَ و صَلِّ رَكعَتَينِ ، ثُمَّ ارفَع يَدَيكَ إلَى اللّه‏ِ عَزَّوجَلَّ فَأَثنِ عَلَى اللّه‏ِ ، و صَلِّ عَلى رَسولِهِ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله ، ثُمَّ ادعُ بِآخِرِ الحَشرِ ، وسِتِّ آياتٍ مِن أوَّلِ الحَديدِ ، و بِالآيَتَينِ اللَّتَينِ فيآلِ عِمرانَ ، ثُمَّ سَلِ اللّه‏َ سُبحانَهُ ، فَإِنَّكَ لاتَسأَل شَيئا إلّا أعطاكَ .

الدعوات :

روايت شده كه امام زين العابدين عليه ‏السلام از كنار مردى گذشت كه بر در خانه شخص ديگرى نشسته بود . به او فرمود : «چه چيز تو را بر درِ خانه اين مردِ نازپرورده ستمگر ، نشانده است؟» .
گفت : گرفتارى .
امام فرمود : «برخيز كه اكنون ، تو را به درى راه‏نمايى كنم كه از درِ خانه او بهتر است ، و به پروردگارى كه براى تو از او نيكوتر است» .
آن گاه ، دستش را گرفت تا به مسجد [ ـِ پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله ] رسيد و فرمود : «رو به سوى قبله كن و دو ركعت نماز بگزار . سپس دستانت را به درگاه خداى عز و جل بالا ببر و او را ثنا بگو و بر فرستاده‏اش درود بفرست و با آيات پايانى سوره حشر و شش آيه آغازين سوره حديد و دو آيه سوره آل عمران ، خدا را بخوان و از خداى سبحان ، حاجت بخواه كه تو چيزى درخواست نمى‏كنى ، جز آن كه بى‏ترديد ، به تو عطا خواهد كرد» .

------------------------------------------------------

الإمام الصادق عليه ‏السلام :

كانَ أبي إذا طَلَبَ الحاجَةَ طَلَبَها عِندَ زَوالِ الشَّمسِ ، فَإِذا أرادَ ذلِكَ قَدَّمَ شَيئاً فَتَصَدَّقَ بِهِ ، و شَمَّ شَيئاً من طيبٍ ، و راحَ إلَى المَسجِدِ ودَعا في حاجَتِهِ بِما شاءَ اللّه‏َ .

امام صادق عليه ‏السلام :

پدرم [امام باقر عليه ‏السلام ] هر گاه مى‏خواست حاجتى را بخواهد ، آن را هنگام زوال خورشيد مى‏خواست . در آن هنگام ، ابتدا چيزى صدقه مى‏داد و بوى خوشى را استعمال مى‏كرد و به مسجد مى‏رفت و هر حاجتى داشت ، از خدا مى‏خواست .

------------------------------------------------------

عنه علىه ‏السلام :

عَرَضَت [لى] إلى رَبّي حاجَةٌ فَهَجَّرتُ فيها إلَى المَسجِدِ ، و كَذلِكَ أفعَلُ إذا عَرَضَت بِيَ الحاجَةُ .

امام صادق عليه ‏السلام :

مرا حاجت به پروردگارم افتاد . پس در نيمه روز به مسجد رفتم ، و هرگاه حاجتى داشته باشم ، اين گونه عمل مى‏كنم .

------------------------------------------------------

عنه عليه ‏السلام ـ لِمِسمَعٍ ـ :

يا مِسمَعُ ، ما يَمنَعُ أحَدُكُم إذا دَخَلَ عَلَيهِ غَمٌّ مِن غُمومِ الدُّنيا أن يَتَوَضَّأَ ، ثُمَّ يَدخُلَ مَسجِدَهُ ويَركَعَ رَكعَتَينِ فَيَدعُوَ اللّه‏َ فيهِما؟ أما سَمِعتَ اللّه‏َ يَقولُ : «وَ اسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَ الصَّلَوةِ» .

امام صادق عليه ‏السلام ـ به مِسمَع ـ :

اى مِسمَع ! چه چيز ، هر يك از شما را باز مى‏دارد كه چون غمى از غم‏هاى دنيا بر او وارد مى‏گردد ، وضو بگيرد ، سپس به مسجد بيايد و دو ركعت نماز بگزارد و در آن ، خدا را بخواند؟ آيا نشنيده‏اى كه خداوند مى‏فرمايد : «از شكيبايى و نماز ، مدد جوييد» ؟» .

------------------------------------------------------

عنه عليه ‏السلام :

إنَّ أحَدَكُم إذا مَرِضَ دَعَا الطَّبيبَ و أعطاهُ ، و إذا كانَ لَهُ حاجَةٌ إلى سُلطانٍ رَشَا البَوّابَ و أعطاهُ ، و لَو أنَّ أحَدَكُم إذا فَدَحَهُ أمرٌ فَزَعَ إلَى اللّه‏ِ تَعالى ، فَتَطَهَّرَ و تَصَدَّقَ بِصَدَقَةٍ قَلَّت أو كَثُرَت ، ثُمَّ دَخَلَ المَسجِدَ فَصَلّى رَكعَتَينِ ، فَحَمِدَ اللّه‏َ و أثنى عَلَيهِ ، و صَلّى عَلَى النَّبِيِّ و أهلِ بَيتِه ، ثُمَّ قالَ : «اللّهُمَّ إن عافَيتَني مِن مَرَضي ، أو رَدَدتَني من سَفَري ، أو عافَيتَني مِمّا أخافُ مِن كَذا وكَذا» إلّا آتاهُ اللّه‏ُ ذلِكَ ، و هِيَ اليَمينُ الواجِبَةُ ، و ما جَعَلَ اللّه‏ُ تَعالى عَلَيهِ فِي الشُّكرِ .

امام صادق عليه ‏السلام :

آن چنان كه هر يك از شما ، هنگام بيمارى نزد پزشك مى‏رود و مبلغى به وى مى‏پردازد و نيز در حال نياز به زمامدار ، به دربان پيشكشى مى‏دهد ، اگر در زمان گرفتارى ، به خداى متعال پناه ببرد و وضو سازد و كم يا بيش صدقه دهد و سپس وارد مسجد شود و دو ركعت نماز بگزارد و حمد و ثناى الهى را به جاى آورد و بر پيامبر و اهل بيتش درود بفرستد و بگويد : «خدايا ! از بيمارى‏ام تن‏درستى و از سفرم ، بازگشت و از آنچه از آن ترسانم ، مرا سلامت عطا فرما» ، خداى متعال ، حاجتش را برمى‏آورد . اين ، سوگند واجب خداوند است كه با شكرگزارى بنده ، تحقّق مى‏پذيرد .