عبارت را در

استجابت دعاها

رسول اللّه‏ صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :

قالَ اللّه‏ُ عَزَّوجَلَّ : مَن أهانَ لي وَلِيّا فَقَد أرصَدَ لِمُحارَبَتى.وما تَقَرَّبَ إلَيَّ عَبدٌ بِشَيءٍأحَبَ‏إلَيَّ مِمَّاافتَرَضتُ عَلَيهِ، وإنَّهُ لَيَتَقَرَّبُ إلَيَّ بِالنّافِلَةِ حَتّى اُحِبَّهُ ، فَإِذا أحبَبتُهُ كُنتُ سَمعَهُ الَّذي يَسمَعُ بِهِ ، وبَصَرَهُ الَّذي يُبصِرُ بِهِ ، ولِسانَهُ الَّذي يَنطِقُ بِهِ ، ويَدَهُ الَّتي يَبطِشُ بِها ، إن دَعاني أجَبتُهُ ، وإن سَأَلَني أعطَيتُهُ .

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :

خداوند ـ عزّ وجلّ ـ فرمود : «هركس يكى از دوستانم را خوار سازد ، به پيكار با من برخاسته است . هيچ بنده‏اى با چيزى نزد من محبوب‏تر از آنچه‏بر او واجب ساخته‏ام، به من نزديك نمى‏شود . بنده ، با كارهاى مستحب به من نزديك مى‏شود ، تا آنجا كه او را دوست مى‏دارم . پس چون دوستش داشتم ، گوش شنوايش، چشم‏بينايش، زبان‏گويايش و دست نيرومندش مى‏شوم. اگر مرا بخواند ، پاسخش دهم و اگر از من بخواهد ، به او ببخشم».

------------------------------------------------------

عنه صلى‏الله‏عليه‏و‏آله : إنَّ اللّه‏َ عَزَّوجَلَّ يَقولُ :

... ما يَزالُ عَبدي يَتَقَرَّبُ إلَيَّ بِالنَّوافِلِ حَتّى اُحِبَّهُ ؛ فَأَكونَ أنَا سَمعَهُ الَّذي يَسمَعُ بِهِ ، وبَصَرَهُ الَّذي
يُبصِرُ بِهِ ، ولِسانَهُ الَّذي يَنطِقُ بِهِ ، وقَلبَهُ الَّذي يَعقِلُ بِهِ ، فَإِذا دَعا أجَبتُهُ ، وإذا سَأَلَني أعطَيتُهُ .

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :

خداوند متعال مى‏فرمايد : « ... بنده‏ام با كارهاى مستحب پيوسته به من نزديك مى‏شود ، تا آنجا كه دوستش مى‏دارم . در نتيجه ، گوش شنوايش ، چشم بينايش ، زبان گويايش و قلب دريابنده‏اش مى‏شوم . اگر مرا بخواند ، پاسخش
دهم و اگر از من درخواست كند ، به او ببخشم» .

------------------------------------------------------

المناقب لابن شهرآشوب :

رُوِيَ أ نَّهُ استَسقى عُبّادُ البَصرَةِ ـ مِثلُ أيّوبَ السِّجِستانِيِّ ، وصالِحٍ المَزيّ ، وعُتبَةَ العلامِ ، وحَبيبٍ القادِسِيِّ ، ومالِكِ بنِ دينارٍ ، وأبي صالِحٍ الأَعمى ، وجَعفَرِ بنِ سُلَيمانَ ، وثابِتٍ البَنانِيِّ ، ورابِعَةَ ، وسُعدانَةَ ـ وَانصَرَفوا خائِبينَ ، فَإِذا هُم بِفَتىً قَد أقبَلَ وقَد أكرَبَتهُ أحزانُهُ وأقلَقَتهُ أشجانُهُ ، فَطافَ بِالكَعبَةِ أشواطا ، ثُمَّ أقبَلَ عَلَينا وسَمّانا واحِدا واحِدا ، فَقُلنا : لَبَّيكَ يا شابُّ .
فَقالَ : أما فيكُم أحَدٌ يُجيبُهُ الرَّحمنُ ؟!
فَقُلنا : يا فَتى ، عَلَينَا الدُّعاءُ وعَلَيهِ الإِجابَةُ .
قالَ: اُبعُدوا عَنِ الكَعبَةِ؛فَلَو كانَ فيكُم‏أحَدٌ يُجيبُهُ الرَّحمنُ لَأَجابَهُ.
ثُمَّ أتَى الكَعبَةَ فَخَرَّ ساجِدا ، فَسَمِعتُهُ يَقولُ في سُجودِهِ : «سَيِّدي ، بِحُبِّكَ لي إلاّ أسقَيتَهُمُ الغَيثَ» ، فَمَا استَتَمَّ الكَلامَ حَتّى أتاهُمُ الغَيثُ كَأَفواهِ القِرَبِ . ثُمَّ وَلّى عَنّا قائِلاً :
مَن عَرَفَ الرَّبَّ فَلَم تُغنِهِمَعرِفَةُ الرَّبِّ فَهذا شَقِي
ما ضَرَّ فِيالطّاعَةِ مانالَهُفي طاعَةِ اللّه‏ِ وماذا لَقِي
ما يَصنَعُ‏العَبدُ بِعِزِّ الغِنىوَالعِزُّ كُلُ‏العِزِّ لِلمُتَّقي
فَسُئِلَ عَنهُ ، فَقالوا : هذا زَينُ العابِدينَ عليه‏السلام .

مناقب ابن شهرآشوب :

منقول است كه عابدان بصره ، مانند ايّوب سجستانى ، صالح مَزىّ ، عُتبَه علام ، حبيب قادسى ، مالك بن دينار ، ابوصالح اعمى ، جعفر بن سليمان ، ثابت بنانى ، رابعه و سُعدانه ، از خداوند به دعا خواستار باران شدند ؛ امّا نوميد بازگشتند . ناگاه جوانى ـ كه اندوه‏هايش او را غمگين ساخته بود ـ پيش آمد و چند دور پيرامون كعبه طواف كرد . سپس به سوى ما آمد و نام يكايك ما را گفت . گفتيم : «اى جوان ، لبّيك!».
گفت : «آيا در ميان شما كسى نيست كه خداى رحمان دوستش داشته باشد ؟».
گفتيم : «اى جوان ! از ما دعاست و از او اجابت» .
گفت: «از كعبه دور شويد كه‏اگر در ميان شما كسى شايسته اجابت خداى مهربان بود تاكنون اجابتش كرده بود» .
سپس به كعبه نزديك شد و به سجده افتاد . پس از آن، شنيدم كه در سجده‏اش مى‏گويد : «سرورم ! تو را به محبّتى كه نسبت به من‏دارى، سوگند مى‏دهم كه بر آنان باران ببارانى» . هنوز سخنش تمام نشده‏بود كه باران، چون دهانه گشوده مشك‏ها بر ايشان فرو ريخت. سپس‏در حالى‏كه اين اشعار را مى‏خواند از پيش‏ما رفت:
«هركه پروردگار را بشناسد و بى نيازش نكند /
شناخت پروردگارش [از ديگران ] ، او شوربخت است .
عارف در فرمانبرى ، از آنچه بدو رسد زيان نمى‏كند /
در طاعت خدا و رنجى كه در اين راه مى‏بيند
بنده را با عزّت توانگر چه كار /
در حالى كه همه عزّت ، از آنِ پرهيزگار است ؟» .
درباره‏نام‏آن جوان پرسيدند، گفتند: «اين،زين‏العابدين است».