عبارت را در

روی گرداندن از لغو و بیهودگی چگونه ممكن است؟

الإمامُ الصّادقُ عليه‏السلام

في قولهِ تعالى : «و الّذينَ هُمْ عَنِ اللَّغوِ مُعْرِضونَ»: هُو أن يَتَقَوّلَ الرّجُلُ علَيكَ بالباطِلِ ، أو يأتِيَكَ بما لَيسَ فيكَ ، فتُعرِضَ عَنهُ للّه‏ِ . وفي روايةٍ اُخرى : إنّهُ الغِناءُ والمَلاهي .

امام صادق عليه‏السلام - درباره آيـه «و كسانى كه از بيهوده اعراض مى‏كنند» - :

يعنى آن كه كسى درباره تو (حرفهاى) نادرستى ببافد ، يا چيزى كه در تو نيست به تو نسبت دهد و تو به خاطر خدا ، از او اعراض كنى .
در روايتى ديگر آمده‏است : مقصود آوازه خوانى و كارهاى لهو و غفلت آور است .